شيشم

به فارسى «شيشم» و در كتب طب سنتى با نامهاى «سيسو» و «ساسم» نامبرده مىشود. چوب آن را «آبنوس هندى» گويند. به فرانسوى Palissandre و Arbre de shisham و Ebenier jaune و به انگليسى Sissoo و Shisham و RoseWood و Sisso rose wood گفته مىشود. گياهى است از خانوادۀ Leguminosae تيرۀ فرعى Papilionaceae نام علمى آن Dalbergia sissoo Roxb. مىباشد. به هندى نيز سيسو گويند.

مشخصات

شيشم درختى است بزرگ به بلندى تا u200a٢۵u200a متر. شاخههاى آن خاكسترى برگها قلبى شكل، نوكتيز، گلها سفيد مايل به زرد. ميوه نيام و غلاف آن بدون كرك است.

اين درخت در مناطق گرم آسيا و هندوستان و در جنوب ايران مىرويد. در ايران در آبادان بهطور زينتى كاشته مىشود. در جيرفت و بلوچستان بهطور وحشى ديده مىشود. در بلوچستان در تنگ سرحه نام محلى آن «زاقا» و در جيرفت «جك» است.

در آبادان آن را سيسو ناماند.

تركيبات شيميايى

از نظر تركيبات شيميايى در غلاف ميوۀ آن حدود u200a٢u200a درصد تانن وجود دارد و چوب آن داراى اسانس روغنى است كه در آن در حدود u200a٩u200a/u200a٩u200a درصد مادۀ بيزابولن ^u200a١u200aو 66 درصد نروبيدول وجود دارد .]S. G. I. M. P[

خواص-كاربرد

در هند: برگهاى آن تلخ و مقوى و محرّك است. از جوشاندۀ برگهاى آن براى معالجۀ سوزاك استفاده مىشود. ريشۀ آن قابض است و پوست و چوب آن خلطآور و اشتهاآور است. از خاك ارّه چوب آن جوشاندهاى درست مىكنند و در استعمال خارج براى جذام و جوش و كورك مصرف مىشود. استعمال داخلى آن قى و تهوع را آرام مىكند.