آناغورس

درختچهاى است كه در جنگلهاى كردستان ايران با نام محلى «قرهتاج» و در كتب طب سنتى با نامهاى «آناغورس» ، «خرنوب الخنازير» و «عود منتن» نامبرده مىشود.

به فرانسوى Anagyre و Anagyre fetide و Bois puant و Anagyris و به انگليسى Anagyrils و Stink wood و Bean trefoil و Stinking wood گفته مىشود. گياهى است از خانوادۀ Leguminosae تيره فرعى Papilionaceae نام علمى آن Anagyris foetida L. مىباشد.

مشخصات

درختچه كوچكى است كه بلندى آن تا u200a٣u200a متر. برگهاى آن مركب داراى u200a٣u200a برگچه كه از يك نقطه خارج شده و با يك دمبرگ دراز به ساقه متصل مىشود. هر برگچه بيضى دو طرف آن باريك و نوكتيز است. گلهاى آن زرد و ميوهاش به شكل غلاف لوبيا به درازى u200a١۵u200a-u200a١٠u200a سانتىمتر كه در داخل آن u200a٨u200a-u200a٣u200a دانه قرار دارد. از تمام گياه و چوب آن بوى نامطبوعى برمىخيزد.

اين درختچه در مناطق مديترانهاى، آسيا و ايران مىرويد. در ايران در جنگلهاى كردستان مىرويد.

تركيبات شيميايى

از نظر تركيبات شيميايى در گياه وجود آلكالوئيدهاى آناژيرين ^u200a١u200aو سيتىزين تأييد شده و بعلاوه در تخم آن علاوه بر آلكالوئيد مقدارى روغن و مادۀ رنگين وجود دارد.

خواص-كاربرد

آناغورس از نظر طبيعت طبق نظر حكماى طب سنتى گرم و خشك است. در مورد خواص دارويى آن معتقدند كه ضماد له شدۀ برگ تازۀ آن براى تحليل ورمها نافع است و ضماد برگ خشك آن قوىتر است و براى خشك كردن جراحت نيز به كار مىرود. دانۀ آن قىآور و مليّن است و در خوردن آن بايد احتياط شود چون سمّى است و بچهها ممكن است بجاى لوبيا بخورند. اسراف در خوردن آن قى شديد و آشفتگى مىآورد. اگر مقدار u200a۴u200a گرم از آب برگ آن با سركه خورده شود سردرد را تسكين مىدهد و اخراج جنين و مشيمه را تسهيل مىنمايد و قاعدهآور است. ماليدن عصارۀ ريشۀ گياه براى تحليل ورمها بسيار مفيد است. مقدار خوراك از برگ و ساقه و يا ريشۀ آن حدود u200a١٠u200a گرم است كه به صورت دم كرده مخلوط با عسل و يا شربت مصرف مىشود و مسهل مىباشد.