گوش موش

در كتب طب سنتى «اذن الفار» گفته مىشود. به فرانسوى Parietaire و Herbe des murailles و Parietaire officinale و به انگليسى Pellitory و Wall wort گفته مىشود. گياهى است از خانوادۀ Urticaceae ، نام علمى آنParietaria officinalis L. و مترادف آن Parietaria erecta M. K. Deutsch مىباشد.

مشخصات

گوش موش گياهى است چندساله با ساقهاى كمى قرمزرنگ افراشته به بلندى حدود u200a۵٠u200a سانتىمتر، خيلى كمشاخه. برگها تخممرغى كامل ساده كمى دراز نوكتيز با دمبرگ كوتاهى به ساقه متصل مىباشند. اين گياه پوشيده از كرك و گلهاى آن ماده و نر مىباشند (يك گل ماده و دو گل كامل) در كنار برگ. ميوۀ آن فندقه و چهارگوشه است.

گوش موش در پاى ديوارهاى كهنه و جاهاى متروك مىرويد. در اروپا و آسيا انتشار دارد. در ايران در شمال كشور در آمل، بندر گز، آستارا، لاهيجان و در خراسان روى سنگهاى آهكى و در آذربايجان در قسمتهاى سايۀ جنگلهاى علىبولاغ ديده مىشود.

گونۀ گوش موش ديگرى با نام P. judaica L. كه بعضى از گياهشناسان آن را مترادف با P. officinalis L. مىدانند در اطراف تهران، رى، فرحزاد، جاجرود، اراضى سنگى ريگزار كرج و در آذربايجان و در ديلمان، چهريق و در سواحل بحر خزر، در مركز در كوه صفۀ اصفهان، در غرب در كوه رزوند اراك، در جنوب اطراف درياچۀ مهارلو نزديك شيراز و در دشت ارژن، در كرمان در اراضى خشك طاغعلى و در آخر در بلوچستان ديده مىشود.

تركيبات شيميايى

از نظر تركيبات شيميايى گياه داراى مقدار زيادى لعاب و مقدارى نيترات پتاسيم است كه خاصيت مدر به آن مىدهد.

خواص-كاربرد

گياه گوش موش با طعم كمى شور، ملين و مدر است. خوردن دمكردۀ u200a٢٠u200a گرم گياه خشك در يك ليتر آب جوش آن با كمى قند به صورت شربت براى ضد عفونى مجارى ادرار و ازدياد ترشح ادرار مفيد است، به همين دليل در برخى از انواع استسقا نيز مؤثر است. در استعمال خارج از لهشدۀ گياه براى تسكين درد و ناراحتى بواسير استفاده مىشود.