برگ نو

به فارسى باغبانها «برگ نو» گويند و نامهاى محلى آن در ارسباران «قرهدون و كوردونه» و در آستارا «مندارچه» است. در كتب طب سنتى و به عربى با نام «ياسم» ، «فغو» و «نوار ابيض» ذكر مىشود. به فرانسوى Troene commun وFresillon و به انگليسى Prim و European privet و Common privet گفته مىشود. گياهى است از خانوادۀ زيتون Oleaceae ، نام علمى آن Ligustrum vulgare L. مىباشد.

مشخصات

درختچهاى است كه معمولا خزان مىكند ولى در برخى مناطق نيز هميشه سبز و ناخزان است و در زمستان قسمتى از برگهاى آن نمىريزد و به رنگ قرمز زيبايى درمىآيد. برگها بيضى نوكتيز يا نيزهاى به طول u200a۶u200a-u200a٣u200a سانتىمتر و عرض u200a٣u200a-u200a١u200a سانتىمتر. گلهاى آن سفيد، معطر به شكل خوشه در انتهاى شاخههاى گلدهنده ظاهر مىشود. ميوۀ آن مدور گوشتى و با يك هسته به رنگ سياه، در ابعاد آلبالو كه خيلى مورد علاقۀ پرندگان ميوهخوار است. اين گياه در پرچينها و در جنگلهاى با خاك آهكى مىرويد و معمولا براى پرچين از آن استفاده مىكنند زيرا خيلى خوب هرس را تحمل مىكند. اين درختچه بومى اروپاست و در ايران در كنارۀ درياى خزر روى شنهاى ساحلى محمودآباد و سواحل آستارا و طوالش مىرويد. تا جنگلهاى ارسباران و به علاوه در اطراف تهران انتشار دارد.

تركيبات شيميايى

از نظر تركيبات شيميايى در اين گياه مادۀ سيرينجين ^u200a١u200aوجود دارد و در ميوۀ آن ليگولين ^u200a٢u200aمشخص شده است. در پوست درختچه مادۀ تلخى به نام ليگوسترين ^u200a٣u200aوجود دارد كه همان سيرينجين است.

خواص-كاربرد

از برگ و گلهاى برگ نو به صورت جوشانده و غرغره براى رفع ورم لوزه و جوشهاى ناشى از كمى ويتامين C در دهان استفاده مىشود و جوشاندۀ پوست آن در استعمال داخلى تببر است.