آبنوس

به فارسى «آبنوس» و «درخت آبنوس» و به هندى نيز «آبنوس» گفته مىشود. به فرانسوى Plaqueminier ebenierگويند. اين گياه نيز از خانوادۀ Ebenaceae و نام علمى آن Diospyros ebenum Koenig. مىباشد. اين گياه كه به صورت درختى بزرگ مىباشد بومى هندوستان و جزيرۀ موريس و زنگبار و حبشه و ماداگاسكار است. در ايران نمىرويد.

مشخصات

درختى است بزرگ به ابعاد درخت گردو، برگهاى آن خزان نمىكند و شبيه برگهاى كلهو مىباشد. پوست درخت سياه و چوب آن سياه، سنگين و متراكم است.

گلهاى آن مانند گل حنا و ميوۀ آن زردرنگ مايل به سرخى كمى شيرين و خيلى گس كه مانند خرمالو و خرمندى در پاييز و اوايل زمستان مىرسد. قسمت مورد مصرف گياه چوب آن است. چوب آن ما دام كه جزئى از درخت زنده است، تيره مىباشد ولى پس از قطع درخت چوب را كه در آب مىاندازند پس از مدتى سياه و خيلى تيره و شفاف مىشود و در نجارى ظريف بسيار مورد توجه و مصرف است.

خواص-كاربرد

از نظر طبيعت گرم و خشك است و اگر خاكارۀ چوب آبنوس را با آب برگ بارهنگ ساييده و قدرى به پيشانى بمالند و چند قطره به بينى بريزند فورا خونروى از بينى را قطع مىكند. ماليدن گرد و محلول آن در آب، به چشم، براى رفع شبكورى و حفظ سلامت چشم و براى اكثر بيمارىهاى چشم مفيد است. گياه آبنوس Lithontriptic است يعنى از گياهانى است كه خوردن آن سنگ داخل بدن را حل مىكند. گرد آن براى بند آوردن خون زخمهاى تازه مفيد است. ماليدن جوشانده و پختۀ خاكارۀ آن در آب انگور، خنازير را تحليل مىبرد. مقدار خوراك آن تا u200a١٢u200a گرم است. مضر معده است لذا بهتر است با صمغ عربى خورده شود.