جام

به فارسى نام محلى آن در جنوب ايران «جام» است، به فرانسوى Jambosier و Jamerosier و pomme rose و Prunier de Malabar و به انگليسى Rose apple و Jambos گفته مىشود. گياهى است از خانوادۀ Myrtaceae ، نام علمى آنSyzygium Jambos) L. (Alston. مىباشد و مترادفهاى آن Eugenia Jambos L. و Jambos Vulgaris DC. از طرف گياهشناسان مختلف نامگذارى شده است.

مشخصات

درختى است با برگهاى كشيدۀ نيزهاى و ميوۀ آن معطر با بوى گل سرخ و خوراكى است كه مستقيما و يا در نوشابههاى خنككننده مىخورند. اين درخت بومى هند شرقى است و در مناطق حارۀ آسيا كاشته مىشود و در ايران در جنوب كاشته مىشود و نام محلى آن جام است.

تركيبات شيميايى

از نظر تركيبات شيميايى برگها و ميوۀ درخت غنى از تانن است ]M. P. E. SE. A[ .

در گزارش ديگرى آمده است كه برگها و پوست درخت داراى آلكالوئيد جامبوزين ^u200a١u200a و تانن است. و به علاوه يك نوع صمغ اولئورزين ^u200a١u200aنيز در آن يافت مىشود ]G. I. M. P[ .

خواص-كاربرد

در برمه، از جوشاندۀ برگهاى درخت براى معالجۀ زخمهاى چشم استفاده مىشود [راجر]. در هند و چين از پوست آن به عنوان قابض استفاده مىشود [د-لانسان*]و از آب برگهاى درخت كه در آب خيس كرده باشند به عنوان ضد تب استفاده مىشود [مىنات*]. تمام قسمتهاى اندام گياه محرك و مقوى است و براى رفع درد دندان مفيد است [كروست و پتلو**]. در شبهجزيرۀ مالايا گرد برگهاى درخت را به بدن بيمار مبتلا به آبله مىمالند تا تب را كاهش دهد [كانتلى و بركيل]و از اين گرد ضمادى درست مىكنند كه براى رفع خارش نافع است [بركيل و هانيف**].

در اندونزى از دانه و پوست قابض آن براى معالجۀ اسهال، اسهال خونى و تبهاى نزلهاى استفاده مىشود [واندربرگ و هين*].