فندق هندى

به فارسى«فندق هندى»و«تخم ابليس»و در كتب طب سنتى با نام«بندقهندى»و«رته»آمده است.به فرانسوى Bonduc و ميوهی آن را Noix de bonduc و به انگليسى Nicker گفته مىشود.گياهى است ازخانوادهی Leguminosae تيرهی فرعى Caesalpinaceae ،نام علمى آن Caesalpiniabonducella Fleming و مترادف آن C. crista L. مىباشد.

در مدارك علمى هندى نام دوم را نام اصلى و نام اول را نام مترادفذكر مىكنند.

در مدارك علمى امريكايى اصولا دو نام فوق با گونههاى ديگرى مانندC. Bonduc و C. Jayabo Mazaدر يك رديف به عنوان گونههاى مستقلى ذكر مىشود ودر بعضى مداركآمده است كه پس از اينكه سالها دو نام C.cristaو .C. bonducella معمول بوده،درحالحاضر به نام C. bonduc (L.) Roxb. Emend. تغيير يافته است.

مشخصات

فندق هندى درختچهاى است كه شاخههاى آن داراى تيغهاى سوزنىزردرنگخميده است.برگها مركب زوج به طول u200a٣٠u200a سانتىمتر كه در قاعده برگ دو تيغ ديدهمىشود.برگچههاكوچك،نوكتيز و بيضى شكل است و گلهاى آن زردرنگ مىباشد.

ميوهی آن تخممرغى شكلخاردار با دم كوتاهى به ساقه متصل است و در آن u200a٢u200a-u200a١u200a دانه قرار دارد.فندق هندىاز فندق معمولى بزرگتر است،پوست آن تيرهی مايل به سرخىو مانند سپستان چيندار است.در زيرپوست آن رطوبتى لزج ابتدا كمى شيرين و سپسبسيار تلخ وجود دارد كه پس از كهنه شدنتلخى آن كمتر مىشود.پوست فندق هندىسخت ضخيم و مغز آن سفيد و شيرين است.ايندرختچه در مناطق گرمسير امريكا ودر هندوستان و در ايران در بلوچستان انتشار دارد.

تركيبات شيميايى

در فندق هندى مادهی تلخىبه نام بوندوسينu200a١u200aوجود دارد.در تخم آن مادهی تلخ فيتوسترىنينu200a٢u200a،همچنين بوندوسين، ساپونين،در حدود u200a٢۴u200a-u200a٢٠u200a درصد روغن چرب، نشاسته،سوكروز و دو نوع فيتوسترولu200a٣u200aيافت مىشود.از روغن دانهی آن نيزگلوكوزيد بىشكل و تلخ بوندوسين جداشده است.

خواص-كاربرد

در هند از مغز دانهی فندق هندى به عنوان ضد مالاريا،تببر،مقوى و ضدكرماستفاده مىشود و براى معالجهی آسمكاربرد دارد و به عنوان ضد سم مار مصرفمىشود.از برگهاى جوان و نرم آن براى رفعناراحتىهاى كبد استفاده مىشود.ازتخم و برگ آن در استعمال خارجى براى تحليل ورممصرف مىنمايند.برگ وپوست درخت،تببر،قاعدهآور و ضد انگل و كرم است.روغن تخم آننرمكنندهاست و به عنوان روغن ماليدنى براى رفع چروك صورت و قطع خروج چرك ازگوشاستعمال مىشود.فندق هندى از نظر طبيعت گرم و خشك است و بيشتر پوستميوهی آن در طب سنتى قديم ايران مستعمل بوده است،ولىاز ساير قسمتها نيز استفادهمىشده است.