درخت ابريشم

اين درخت در اطراف تهران «شبخسب» و «درخت ابريشم»، در گيلان« شبخسب»و «شبخوسدار»، در اطراف رشت و لاهيجان «شاقوزدار، هزاولگ و هزار برگ»، درمازندران «بيولى»، در شيرگاه «ويلىولى»، در نور و كجور «وولى-شوخس، شوفس و شوخس»ودر آستارا «كشكر» ناميده مىشود. در كتب طب سنتى با نام عربى «شجرة الحرير» آمدهاست. به فرانسوى Arbre ala soie و Albizzie و به انگليسى Bastardtamarindو silk tree و silk rose گويند.درختى است ازخانوادهء Leguminosae تيرهء فرعى Mimosaceae ،نام علمى آن Albizzia JulibrissinBenth (Wild)و مترادفهاى آن Albizzia nemu Benth و Albizziamollis Boiv. و Acacia Julibrissin Wild. از طرف گياهشناسان مختلف نامگذارى شده است و Loureiro آن را Mimosa arborea مىنامد.كلمهء albizia را با يك z نيز مىنويسندنظير Albizia Julibrissin

مشخصات

درخت گل ابريشم درخت حساسى است و برگهاى آن شبها روى هم مىخوابندوبه همين دليل نام چينى آن HO-hum كه ترجمهء آن شبخسباست،مىباشد و هميننام به فارسى نيز منتقل گرديده است.شاخههاى آن داراى انشعاباتچترى است.

برگهاى آن مركب و معمولا در اواخر بهار ظاهر مىشود.برگهاى شبخسبدر شبها دوبهدو روى هم مىخوابند.ميوهء آن در پاييز مىرسد و از درخت مىريزد ودر سالبعد صدها نهال شبخسب در اطراف درخت اصلى مىرويد.انشعابات شاخههاچترىاست.برگها مركب شانهاى،گلهاى آن سفيد و صورتى يا سرخ است كه در تيرماهشكفته مىشود.شبخسباز درختان بومى آسيا و افريقاى گرم است و بومىجنگلهاى شمال ايران نيز مىباشد.معمولادر قسمت كمارتفاع جلگه مىرويد و درآستارا تا u200a۴٠٠u200a متر نيز ديده مىشود.ايندرخت از آستارا و طالش تا لاهيجان و نور ومازندران تا نزديكى گرگان انتشاردارد.بلندى آن تا u200a٢٠u200a متر هم مىرسد.

تركيبات شيميايى

از نظر تركيبات شيميايى در شبخسب ساپونينu200a١u200aمشخص شده است و داراى تاننمىباشد[روا].

خواص-كاربرد

در كره:از پوست درخت به عنوان مقوى و تونيك و مسكن و آرامكننده استفادهمىشود[ايشىدويا].